ตึกย่านเก่าอายุ 100 กว่าปี

 

---

Sao Chingcha by s72m7pjjgt

---

การขุดแต่งทางโบราณคดีในย่านเสาชิงช้าเป็นกระบวนการสำคัญที่ช่วยเติมเต็มความเข้าใจเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ของพื้นที่นอกเหนือไปจากหลักฐานทางสถาปัตยกรรมที่มองเห็นด้วยตา โดยมีรายละเอียดดังนี้

พื้นที่และขอบเขตการดำเนินงาน: นักโบราณคดีได้ทำการขุดแต่งในระดับ แนวพื้นเดิม ที่ยังคงเหลือร่องรอยปรากฏอยู่ โดยครอบคลุมพื้นที่ด้านหน้าอาคารที่ติดต่อกันทั้งทาง ทิศใต้ (ด้านวัดสุทัศนเทพวราราม) และ ทิศเหนือ (ด้านศาลาว่าการกรุงเทพมหานคร) ซึ่งเป็นจุดยุทธศาสตร์สำคัญที่เชื่อมโยงกับสถาปัตยกรรมตึกแถวโบราณที่เห็นในภาพ การวิเคราะห์ชั้นดินเชิงวัฒนธรรม: กระบวนการขุดแต่งนี้ให้ความสำคัญกับการตรวจสอบชั้นดินอย่างละเอียด โดยมีการเชิญผู้เชี่ยวชาญด้าน ชั้นดินทางวัฒนธรรม มาช่วยในการวิเคราะห์ เพื่อระบุยุคสมัยและความเปลี่ยนแปลงของพื้นที่ผ่านการสะสมของชั้นดินและหลักฐานที่ฝังอยู่ใต้พื้นดินรอบๆ ตึกแถวเหล่านี้ การเชื่อมโยงกับประวัติศาสตร์ที่มีชีวิต

การขุดแต่งในระดับพื้นเดิมช่วยยืนยันความเก่าแก่ของตึกแถวแบบยุโรปที่มีซุ้มประตูโค้ง (Arch) การทำความเข้าใจ พื้นเดิม จะช่วยให้เห็นภาพรวมของผังเมืองและการสัญจรในอดีตที่ขนานไปกับแนวตึกและทางเดินเท้าที่ปรากฏในปัจจุบัน ความสำคัญต่อการอนุรักษ์ ข้อมูลจากการขุดแต่งและการวิเคราะห์ชั้นดินเป็นหลักฐานทางวิทยาศาสตร์ที่สนับสนุนการดูแลรักษาอาคารเก่า เพราะจะทำให้ทราบถึงความสูงเดิมของอาคารและการเปลี่ยนแปลงของระดับถนน ซึ่งจำเป็นต่อการวางแผนบูรณะสถาปัตยกรรมอย่างการก่ออิฐ

ฉาบปูนหนาที่ปรากฏในภาพให้ถูกต้องตามหลักวิชาการ สรุปได้ว่า การขุดแต่งทางโบราณคดี ไม่ใช่เพียงการขุดหาโบราณวัตถุ แต่เป็นการ อ่านร่องรอยของอดีตที่ถูกฝังไว้ เพื่อนำมาอธิบายควบคู่กับหลักฐานทางสถาปัตยกรรมที่ยังคงใช้งานอยู่ในปัจจุบัน จากภาพถ่ายสถาปัตยกรรมตึกเก่าในย่านเสาชิงช้า การออกแบบทางเดินเท้าหน้าตึกมีลักษณะเด่นที่สะท้อนถึงผังเมืองและการใช้งานในยุคอดีตดังนี้

ความต่อเนื่องและขนานไปกับแนวถนน: ทางเดินเท้าถูกออกแบบให้เป็นเส้นตรงยาวขนานไปกับตัวอาคารและถนน ซึ่งเป็นลักษณะของการวางผังเมืองในยุคแรกเริ่มที่เปลี่ยนจากการสร้างเรือนไม้มาเป็นอาคารพาณิชย์ถาวร การตั้งอยู่ประชิดกับแนวอาคารแนวทางเดินตั้งอยู่ติดกับตัวตึกโดยตรง โดยมี เสาของซุ้มประตูรูปโค้ง (Arch) ทำหน้าที่เป็นขอบเขตของพื้นที่อาคารกับพื้นที่สาธารณะ ระดับของทางเดินทางเดินมีการยกพื้นขึ้นเล็กน้อยเพื่อแยกพื้นที่เดินออกจากพื้นผิวถนนอย่างชัดเจน ระบบระบายน้ำ มีการติดตั้ง ตะแกรงเหล็กระบายน้ำ เป็นระยะตามแนวทางเดินเท้า เพื่อช่วยในการระบายน้ำจากพื้นที่หน้าอาคารลงสู่

ท่อระบายน้ำใต้ดิน ซึ่งเป็นส่วนสำคัญของวิศวกรรมการก่อสร้างถนนในย่านเมืองเก่า ความกว้างและสัดส่วน พื้นที่ทางเดินมีขนาดกะทัดรัด (ไม่กว้างมากนัก) ตามมาตรฐานการตัดถนนในอดีต แต่มีความกว้างเพียงพอสำหรับการสัญจรเท้าหน้ากิจการร้านค้า การใช้งานพื้นที่ในปัจจุบัน แม้จะเป็นพื้นที่สาธารณะ แต่ในภาพปรากฏการวางกระถางต้นไม้เล็ก ๆ และเป็นพื้นที่สำหรับเดินสายไฟหรือติดตั้งอุปกรณ์ควบคุมไฟฟ้าบนผนังตึก ซึ่งสะท้อนถึงการปรับใช้พื้นที่ตามวิถีชีวิตจริงในปัจจุบัน โดยรวมแล้ว ทางเดินเท้าบริเวณนี้ทำ

หน้าที่เชื่อมโยงผู้คนเข้ากับ อาคารพาณิชย์ที่มีประวัติศาสตร์ยาวนาน และเป็นส่วนประกอบสำคัญที่ทำให้ย่านนี้มีบรรยากาศที่เอื้อต่อการเดินชมเมือง (Walkability) สถาปัตยกรรมตึกเก่าเหล่านี้มีความสำคัญอย่างยิ่งต่อการท่องเที่ยวในฐานะ พิพิธภัณฑ์ที่มีชีวิต (Living Museum) ที่ช่วยดึงดูดนักท่องเที่ยวที่แสวงหาประสบการณ์ทางวัฒนธรรมและประวัติศาสตร์ที่แท้จริง โดยมีประเด็นสำคัญดังนี้ครับ: การสร้างอัตลักษณ์และเสน่ห์ของย่านเมืองเก่า: ลักษณะเฉพาะของตึกแถวที่มี ซุ้มประตูรูปโค้ง (Arch) ที่เรียงรายต่อเนื่องกัน ช่วยสร้างทัศนียภาพที่โดดเด่นและเป็นเอกลักษณ์จากอาคารสมัยใหม่ ซึ่งเป็นจุดดึงดูดสำคัญสำหรับนัก

ท่องเที่ยวที่ชื่นชอบการถ่ายภาพและการชมงานสถาปัตยกรรมโบราณ การบอกเล่าเรื่องราวผ่านรายละเอียด (Storytelling)ร่องรอยของกาลเวลาบนผนังปูนและ ป้ายชื่อกิจการดั้งเดิม เช่น เจริญการพิมพ์ ทำหน้าที่เป็นจดหมายเหตุที่บอกเล่าประวัติศาสตร์ของย่านเสาชิงช้าให้กับผู้มาเยือน ทำให้การท่องเที่ยวมีความหมายลึกซึ้งกว่าเดิมผ่านการเรียนรู้วิถีชีวิตและอาชีพในอดีต ส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงเดินชมเมือง (Heritage Walking Tour) การที่ตัวอาคารตั้งอยู่ประชิดกับทางเท้าและถนนช่วยสร้างสภาพแวดล้อมที่เอื้อต่อการเดินสำรวจ (Walkability) ทำให้นักท่องเที่ยวสามารถสัมผัสบรรยากาศของย่านเก่าได้อย่างใกล้ชิดและต่อเนื่อง คุณค่าในฐานะมรดกทางสถาปัตยกรรมการรับอิทธิพลตะวันตกที่ปรากฏในงานก่ออิฐฉาบปูนและซุ้มโค้ง 

สะท้อนถึงยุคสมัยแห่งการเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญของไทย ทำให้ตึกเหล่านี้เป็นจุดหมายปลายทางสำหรับผู้ที่สนใจศึกษาประวัติศาสตร์ศิลปะและวิศวกรรมการก่อสร้างสมัยก่อน การเชื่อมโยงวิถีชีวิตเดิมสู่ปัจจุบัน แม้ตึกจะมีอายุกว่า 100 ปี แต่การที่ยังมีสายไฟและการใช้งานในปัจจุบันควบคู่ไปกับโครงสร้างโบราณ สร้างความรู้สึกของ ประวัติศาสตร์ที่ยังหายใจ ซึ่งเป็นเสน่ห์ที่ดึงดูดนักท่องเที่ยวที่ต้องการเห็นการผสมผสานระหว่างโลกเก่าและโลกใหม่ โดยรวมแล้ว ตึกแถวเก่าเหล่านี้ไม่ได้เป็นเพียงที่อยู่อาศัย แต่เป็น สินทรัพย์ทางการท่องเที่ยวที่ประเมินค่าไม่ได้ เพราะเป็นสิ่งที่ยืนยันถึงความรุ่งเรืองและรากเหง้าของย่านเสาชิงช้าที่ยังคงสืบเนื่องมาจนถึงปัจจุบัน ภาพถ่ายชุดนี้บอกเล่าเรื่องราวของ สถาปัตยกรรมเก่าแก่ ในย่าน

เสาชิงช้าซึ่งมีอายุยาวนานกว่าหนึ่งศตวรรษ โดยนำเสนอผ่านมุมมองที่เน้น เอกลักษณ์ของอาคารตึกแถวโบราณ ที่มีซุ้มประตูทรงโค้งอันโดดเด่น บรรยากาศในภาพสะท้อนถึงการผสมผสานระหว่าง ความรุ่งเรืองในอดีต กับวิถีชีวิตในยุคปัจจุบันที่ยังคงหลงเหลือร่องรอยทางประวัติศาสตร์อยู่ตามท้องถนน การใช้เทคนิคภาพขาวดำช่วยขับเน้น รายละเอียดของพื้นผิวผนัง และโครงสร้างที่ผ่านกาลเวลามาอย่างยาวนานให้ดูทรงพลังยิ่งขึ้น นอกจากนี้ยังแสดงให้เห็นถึง สภาพแวดล้อมของชุมชนเมือง ที่สะท้อนกลิ่นอายความคลาสสิกท่ามกลางความเปลี่ยนแปลงของยุคสมัย สื่อชุดนี้จึงเปรียบเสมือนบันทึกความทรงจำทางวัฒนธรรมที่เชิญชวนให้ผู้ชมร่วม ระลึกถึงมรดกทางประวัติศาสตร์ ที่ตั้งอยู่ใจกลางกรุงเทพมหานคร

---

นางเลิ้ง

 

---

ตลาดนางเลิ้ง โดยให้ภาพลักษณ์ของการเป็นย่านเก่าแก่ที่มีความสำคัญทั้งในเชิงประวัติศาสตร์ สถาปัตยกรรม และวิถีชีวิต ดังนี้

1. ความเป็นมาในเชิงประวัติศาสตร์ ตลาดบกแห่งแรกของไทย ตลาดนางเลิ้งถือเป็นตลาดบกแห่งแรกในประเทศไทย จุดเริ่มต้นจากการขยายตัวของเมือง มีจุดเริ่มต้นมาจากการขุดคลองผดุงกรุงเกษมในสมัยรัชกาลที่ 4 ซึ่งทำให้พื้นที่บริเวณนี้กลายเป็นแหล่งแลกเปลี่ยนซื้อขายและขยายตัวจนเป็นแหล่งการค้าสำคัญ การเปลี่ยนผ่านสู่ความทันสมัย: เดิมทีพื้นที่นี้เป็นเพียงตลาดไม้เก่า ๆ จนกระทั่งมีการปรับปรุงพื้นที่ครั้งใหญ่ในสมัยรัชกาลที่ 5 เมื่อปี พ.ศ. 2442 โดยเปลี่ยนรูปแบบจากการค้าขายทางน้ำมาเป็นการค้าบนบกอย่างเป็นทางการ ปัจจุบันตลาดแห่งนี้มีอายุเก่าแก่เกือบ 120 ปีแล้ว

2. สถาปัตยกรรมและมนต์เสน่ห์ ความคลาสสิกที่ยังคงอยู่: นางเลิ้งเป็นหนึ่งในย่านเก่าของกรุงเทพฯ ที่สามารถรักษามนต์เสน่ห์ความคลาสสิกเอาไว้ได้ดีไม่เปลี่ยนแปลง ลักษณะอาคารที่เป็นเอกลักษณ์: ภาพถ่ายทางประวัติศาสตร์แสดงให้เห็นอาคารตึกแถวสองชั้นสไตล์คลาสสิกที่มีหลังคาทรงจั่วและหน้าต่างไม้ ซึ่งทำหน้าที่เป็นทั้งร้านค้าและที่อยู่อาศัย ความหลากหลายทางวัฒนธรรม: บนตัวอาคารมีป้ายชื่อร้านภาษาจีนปรากฏอยู่ สะท้อนถึงการเป็นชุมชนค้าขายของชาวไทยเชื้อสายจีนที่มีบทบาทสำคัญในย่านนี้มาอย่างยาวนาน

3. ศูนย์กลางแห่งรสชาติและวิถีชีวิต ย่านต้นตำรับความอร่อย นางเลิ้งขึ้นชื่อว่าเป็นย่านที่มีอาหารหลากหลายประเภท ซึ่งเป็นสูตรต้นตำรับที่สืบทอดความอร่อยมาตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน บรรยากาศการค้าที่คึกคัก ภาพในปี พ.ศ. 2497 สะท้อนวิถีชีวิตการค้าขายบนบกที่ใช้รถสามล้อถีบและรถรางเป็นพาหนะหลักในการสัญจรและขนส่งสินค้า ท่ามกลางบรรยากาศที่มีการเปิดรับวัฒนธรรมใหม่ ๆ อย่างการโฆษณาเครื่องดื่มต่างประเทศ

---

Nang Loeng Legacy by ใกล้รุ่ง

---

---

เอกลักษณ์ที่โดดเด่นของสถาปัตยกรรมตึกแถวในย่านนางเลิ้ง ซึ่งสะท้อนผ่านภาพถ่ายทางประวัติศาสตร์และข้อมูลในแหล่งข้อมูล มีรายละเอียดดังนี้

แบบตึกแถวสองชั้นสไตล์คลาสสิก: ตึกแถวในย่านนี้มีลักษณะเป็นอาคารสองชั้นที่คงความเก่าแก่และมีเสน่ห์เฉพาะตัว โดยมีหลังคาทรงจั่วและหน้าต่างไม้สไตล์คลาสสิกที่เป็นเอกลักษณ์ของอาคารพาณิชย์ในยุคอดีต, การออกแบบเพื่อการค้าบนบก (Land Market Architecture): เนื่องจากนางเลิ้งเป็นตลาดบกแห่งแรกของประเทศไทย อาคารเหล่านี้จึงถูกออกแบบมา

เพื่อรองรับกิจกรรมทางเศรษฐกิจบนบกอย่างเต็มรูปแบบตั้งแต่ปี พ.ศ. 2442 โดยใช้พื้นที่ชั้นล่างเป็นหน้าร้านค้าและมีพื้นที่ทางเท้าให้ผู้คนเดินสัญจร ในขณะที่ชั้นบนใช้เป็นที่อยู่อาศัย การผสมผสานทางวัฒนธรรมไทย-จีน สิ่งที่ทำให้ตึกแถวนางเลิ้งแตกต่างคือการปรากฏของป้ายชื่อร้านภาษาจีนบนตัวอาคาร ซึ่งสะท้อนถึงอัตลักษณ์ของชุมชนชาวไทยเชื้อสายจีนที่เป็นกลุ่มผู้ประกอบการหลักในย่านการค้าแห่งนี้มาอย่างยาวนาน มนต์เสน่ห์ความคลาสสิกที่ยังมีชีวิต สถาปัตยกรรมของที่นี่ไม่ได้เป็นเพียงอาคารเก่าที่ถูก

อนุรักษ์ไว้ แต่ยังเป็นอาคารที่ถูกใช้งานจริงมาเกือบ 120 ปี โดยยังคงรักษาโครงสร้างและบรรยากาศแบบดั้งเดิมเอาไว้ได้ดีท่ามกลางการเปลี่ยนแปลงของเมืองความเชื่อมโยงกับวิถีชีวิตดั้งเดิม ตึกแถวเหล่านี้ถูกออกแบบมาให้อยู่ร่วมกับระบบขนส่งมวลชนในอดีตอย่างรถรางและรถสามล้อถีบ ทำให้เกิดภาพลักษณ์ของย่านการค้าที่มีความหนาแน่นและมีชีวิตชีวา ซึ่งหาชมได้ยากในย่านอื่นที่ถูกปรับเปลี่ยนเป็นอาคารสมัยใหม่ไปหมดแล้ว การที่ย่านนางเลิ้งสามารถรักษาความคลาสสิกและมนต์เสน่ห์มาได้เกือบ 120 ปี (นับตั้งแต่เริ่มปรับปรุงเป็นตลาดบกในปี พ.ศ. 2442) เกิดจากปัจจัยสำคัญหลายประการที่ผสมผสานกันอย่างลงตัว  รากฐานการเป็นตลาดบกแห่งแรกของไทย การที่ย่านนี้ถูกวางรากฐานให้เป็นศูนย์กลางการค้า

บนบกอย่างเป็นระบบมาตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 5 ทำให้มีโครงสร้างพื้นฐานที่เอื้อต่อการค้าขายอย่างมั่นคงมาอย่างยาวนาน ซึ่งกลายเป็นหัวใจสำคัญที่ทำให้ย่านนี้ยังมีชีวิตชีวาอยู่เสมอ สถาปัตยกรรมที่คงทนและมีเอกลักษณ์อาคารตึกแถวสองชั้นที่มีมนต์เสน่ห์แบบคลาสสิกและหลังคาทรงจั่ว ไม่เพียงแต่เป็นที่อยู่อาศัย แต่ยังเป็นพื้นที่ทางประวัติศาสตร์ที่ยังถูกใช้งานจริงจนถึงปัจจุบัน ทำให้ผู้ที่มาเยือนรู้สึกเหมือนได้ย้อนเวลากลับไปสู่อดีต การสืบทอดวัฒนธรรม ต้นตำรับความอร่อย นางเลิ้งไม่ได้เป็นเพียงกลุ่มอาคารเก่า แต่เป็นย่านที่มี  ชีวิต ผ่านวัฒนธรรมอาหารที่หลากหลายและสืบทอดต่อกันมาตั้งแต่อดีต ทำให้ย่านนี้ยังคงดึงดูด

ผู้คนให้เข้ามาสัมผัสวิถีชีวิตดั้งเดิมผ่านการกินดื่ม การผสมผสานทางวัฒนธรรมที่เข้มแข็งการมีอยู่ของชุมชนชาวไทยเชื้อสายจีนที่สะท้อนผ่านป้ายชื่อร้านภาษาจีน และธุรกิจครอบครัวแบบดั้งเดิม ช่วยให้ย่านนี้มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวที่ยากจะเลียนแบบ และยังคงความต่อเนื่องทางเศรษฐกิจจากรุ่นสู่รุ่น การเปิดรับความทันสมัยโดยไม่ทิ้งรากเหง้าจากประวัติศาสตร์เราจะเห็นว่านางเลิ้งมีความสามารถในการรับอิทธิพลใหม่ ๆ เช่น การมีโฆษณาสินค้าสากลหรือการใช้รถรางในอดีต แต่ในขณะเดียวกันก็ยังคงรักษารูปแบบวิถีชีวิตและการสัญจรที่เป็นเอกลักษณ์เอาไว้ได้

สวนสันติ

 

Three Stories One Park by wofe99

---

เกี่ยวกับ สวนสันติชัยปราการ ในฐานะที่เป็นสถานที่สำคัญทั้งในเชิงประวัติศาสตร์ การอนุรักษ์ และนันทนาการของกรุงเทพมหานคร โดยมีประเด็นสำคัญดังนี้ประวัติและการจัดสร้างสวนสันติชัยปราการเป็นสวนสาธารณะระดับชุมชนเมืองที่มีพื้นที่ประมาณ 8 ไร่เศษ จัดสร้างขึ้นเพื่อเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เนื่องในโอกาสพระราชพิธีมหามงคล

เฉลิมพระชนมพรรษา 6 รอบ เมื่อวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2542 ทำเลที่ตั้งอันโดดเด่นสวนแห่งนี้ตั้งอยู่บริเวณปลายถนนพระอาทิตย์ แขวงชนะสงคราม โดยสร้างล้อมรอบป้อมพระสุเมรุ ซึ่งเป็นโบราณสถานสำคัญ พื้นที่ของสวนติดกับแม่น้ำเจ้าพระยาบริเวณปากคลองบางลำพูพอดี สถาปัตยกรรมและสัญลักษณ์สำคัญ พระที่นั่งสันติชัยปราการภายในสวนเป็นที่ตั้งของพระที่นั่งที่ประดับตราสัญลักษณ์งานเฉลิมพระเกียรติท่า

รับเสด็จขึ้นลงเรือพระที่นั่งจัดสร้างขึ้นเพื่อน้อมเกล้าฯ ถวายเป็นสถานที่สำหรับจัดพระราชประเพณีต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับแม่น้ำเจ้าพระยา ป้อมพระสุเมรุเป็นโบราณสถานที่เป็นหัวใจหลักของการอนุรักษ์ในพื้นที่นี้ ทัศนียภาพและการใช้ประโยชน์จุดชมทัศนียภาพริมน้ำสวนนี้ขึ้นชื่อว่ามีทัศนียภาพของคุ้งแม่น้ำเจ้าพระยาที่สวยงามมาก และเป็นจุดที่ประชาชนสามารถชมขบวนพยุหยาตราทางชลมารคได้อย่างชัดเจนนันทนสถานเอนกประสงค์แหล่งข้อมูลระบุว่าเป็นตัวอย่างที่ดีของการพัฒนาเมืองเก่า โดยใช้ประโยชน์ได้ทั้งการพัก

ผ่อน ศึกษาประวัติศาสตร์ และออกกำลังกาย เช่น การเต้นแอโรบิกและการรำมวยจีน พื้นที่จัดกิจกรรมเป็นสถานที่จัดงานสำคัญทั้งของรัฐบาล เช่น การต้อนรับแขกต่างประเทศ และงานวัฒนธรรมประเพณี เช่น สงกรานต์และลอยกระทง สัญลักษณ์ทางธรรมชาติสวนแห่งนี้เคยเป็นที่อยู่ของ ต้นลำพู ดั้งเดิมต้นสุดท้าย ซึ่งเป็นที่มาของชื่อย่าน บางลำพู ย่านบางลำพูได้รับการขนานนามว่าเป็น แหล่งรวมมรดกวัฒนธรรมที่ยังมีชีวิต เนื่องจากเป็นพื้นที่ที่มีการผสมผสานอย่างลงตัวระหว่างประวัติศาสตร์อันยาวนาน วิถีชีวิตดั้งเดิม และการพัฒนาเมืองสมัยใหม่ โดยมีปัจจัยสำคัญดังนี้

การปรับตัวของโบราณสถานสู่พื้นที่ใช้งานปัจจุบันสวนสันติชัยปราการเป็นตัวอย่างที่โดดเด่นของการพัฒนาเมืองเก่า โดยการนำพื้นที่รอบ ป้อมพระสุเมรุ ซึ่งเป็นปราการป้องกันพระนครสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น มาพัฒนาเป็น นันทนสถานเอนกประสงค์ที่ประชาชนยังคงเข้ามาใช้ประโยชน์จริงในชีวิตประจำวัน ทั้งการพักผ่อน ออกกำลังกาย เช่น เต้นแอโรบิกและรำมวยจีน รวมถึงเป็นที่ตั้งของ พระที่นั่งสันติชัยปราการ สำหรับจัดงานพระราชพิธีสำคัญทางน้ำ การสืบสานประเพณีและวัฒนธรรมพื้นที่แห่งนี้ไม่ได้เป็นเพียง

พิพิธภัณฑ์ที่หยุดนิ่ง แต่ยังเป็น ศูนย์กลางการจัดงานทางวัฒนธรรมที่สำคัญ ของท้องถิ่นและรัฐบาล เช่น งานประเพณีสงกรานต์และลอยกระทง ซึ่งยังคงจัดขึ้นอย่างต่อเนื่องและมีผู้คนเข้าร่วมเป็นจำนวนมาก ความหลากหลายของวิถีชีวิตและศาสนาย่านบางลำพูเป็นจุดศูนย์รวมของศาสนสถานที่สำคัญและหลากหลาย ทั้งวัดในพุทธศาสนา เช่น วัดชนะสงคราม วัดบวรนิเวศวิหาร และมัสยิด เช่น มัสยิดจักรพงษ์ นอกจากนี้ยังมีโรงเรียนเก่าแก่และมหาวิทยาลัยชั้นนำตั้งอยู่โดยรอบ ทำให้ย่านนี้มีลมหายใจของคนทุกรุ่น 

 

เอกลักษณ์และตำนานที่ส่งต่อผ่านชื่อย่าน ชื่อ บางลำพู สะท้อนถึงรากเหง้าดั้งเดิมที่มีต้นลำพูขึ้นหนาแน่น แม้ว่า ต้นลำพูต้นสุดท้ายจะตายลงไปในเหตุการณ์น้ำท่วมปี พ.ศ. 2554 แต่เรื่องราวเหล่านี้ยังคงถูกถ่ายทอดและเก็บรักษาไว้ผ่าน พิพิธบางลำพู เพื่อให้คนรุ่นหลังได้ศึกษา การเป็นย่านเศรษฐกิจที่ผสมผสาน ย่านนี้ยังคงไว้ซึ่งเสน่ห์ของย่านการค้าดั้งเดิม เช่น ห้างตั้งฮั่วเส็ง และห้างนิวเวิลด์ ที่อยู่ร่วมกับแหล่งท่องเที่ยวระดับโลกอย่าง ถนนข้าวสาร และถนนสายวัฒนธรรมอย่างถนนพระอาทิตย์ ทำให้ย่านบางลำพูมีความเคลื่อนไหวทางเศรษฐกิจและสังคมอยู่ตลอดเวลา ดังนั้น ความเป็น มรดกวัฒนธรรมที่ยังมีชีวิตจึงหมายถึงการที่ ประวัติศาสตร์ไม่ได้ถูกจำกัดอยู่แค่ในตำราหรือซากปรักหักพัง แต่ยังคงถูกใช้สอย สัมผัสได้ และเป็นส่วนหนึ่งของวิถีชีวิตผู้คนในปัจจุบันนั่นเอง

---

MBK LANDMARK

 

---

MBK CENTER by Puyana

---

ย่านสยาม-ปทุมวัน ถือเป็นยุทธศาสตร์สำคัญทางเศรษฐกิจและการค้าของกรุงเทพมหานคร โดยมีลักษณะเป็นย่านค้าปลีกระดับโลกที่เกิดจากการผสานพลังของกลุ่มธุรกิจขนาดใหญ่และสถาบันการศึกษาโดยสามารถสรุปประเด็นสำคัญได้ดังนี้

1. พันธมิตรพลังสยาม (Siam Synergy) หนึ่งในเอกลักษณ์ที่สำคัญที่สุดของย่านนี้คือการรวมตัวกันของ สมาคมการค้าพลังสยาม ซึ่งเป็นการผนึกกำลังครั้งประวัติศาสตร์ของ 3 ผู้นำธุรกิจในย่านนี้ ได้แก่กลุ่มบริษัทสยามพิวรรธน์ผู้บริหารศูนย์การค้าในกลุ่ม วันสยาม(Siam Paragon Siam Center และ Siam Discovery)เอ็มบีเค เซ็นเตอร์ (MBK Center)ศูนย์การค้าขนาดใหญ่บริเวณมุมตะวันตกเฉียงใต้ของสี่แยกปทุมวัน กลุ่มธุรกิจสยามสแควร์ภายใต้การกำกับดูแลของสำนักงานจัดการทรัพย์สิน จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย การรวมตัวนี้มีเป้าหมายเพื่อพัฒนาและผลักดันให้ย่านสยามเป็นย่านค้าปลีกและไลฟ์สไตล์ระดับโลกเทียบเท่ามหานครใหญ่ทั่วโลก

2. ภูมิศาสตร์และสถานที่สำคัญ ย่านนี้ตั้งอยู่ใน เขตปทุมวัน ซึ่งครอบคลุมพื้นที่หลายแขวง เช่น แขวงปทุมวัน วังใหม่ รองเมือง และลุมพินี โดยมีสถานที่สำคัญที่หลากหลายมากกว่าแค่แหล่งช้อปปิ้ง สถาบันการศึกษาและหน่วยงานเป็นที่ตั้งของ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาสาธิตจุฬาฯ และสาธิตปทุมวัน ศิลปวัฒนธรรมมีแลนด์มาร์คสำคัญอย่าง หอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร (BACC), บ้านจิม ทอมป์สัน และวัดปทุมวนารามพื้นที่สีเขียวเชื่อมต่อไปยัง สวนลุมพินี และสวนปทุมวนานุรักษ์ ศาสนสถาน: บริเวณแยกราชประสงค์ยังเป็นที่ตั้งของหมู่ศาลเทพเจ้าฮินดู เช่น ศาลท้าวมหาพรหม และศาลพระพิฆเนศวร

3. ศูนย์กลางการสัญจรและเศรษฐกิจ ย่านปทุมวันเป็นจุดเชื่อมต่อการเดินทางที่สำคัญที่สุดแห่งหนึ่งของกรุงเทพฯทางรางเป็นจุดเชื่อมต่อของ รถไฟฟ้าบีทีเอส (BTS) ทั้งสายสุขุมวิทและสายสีลม (สถานีสยามและสถานีสนามกีฬาแห่งชาติ) และเชื่อมต่อกับรถไฟฟ้ามหานคร (MRT) ที่สถานีสามย่านและสีลมทางน้ำมีการสัญจรผ่านเรือโดยสารคลองแสนแสบ เช่น ท่าเรือสะพานหัวช้างธุรกิจค้าปลีก: นอกจากกลุ่มพลังสยามแล้ว ยังมีกลุ่มเซ็นทรัล (CentralWorld, Central Chidlom)สามย่านมิตรทาวน์ และโครงการวัน แบงค็อก ที่เป็นฟันเฟืองสำคัญในย่านนี้ย่านสยาม-ปทุมวันจึงเปรียบเสมือน ระบบประสาทส่วนกลาง ของกรุงเทพฯ ที่ไม่ได้ทำหน้าที่เพียงแค่การค้าขาย แต่ยังเป็นศูนย์รวมของความรู้ ศิลปวัฒนธรรม และการสัญจรที่เชื่อมโยงวิถีชีวิตของผู้คนทุกกลุ่มเข้าด้วยกันอย่างหนาแน่นองค์ประกอบทางสถาปัตยกรรมภายนอกของศูนย์การค้ามาบุญครอง (MBK Center) ในปัจจุบันสะท้อนถึงความทันสมัยผ่านการเลือกใช้ประติมากรรม วัสดุ และเส้นสายที่โฉบเฉี่ยว ดังนี้

การออกแบบผนังอาคาร (Facade)ตัวอาคารมีการใช้แผ่นวัสดุสีขาวที่มี ลวดลายฉลุเป็นจุด (Perforated Pattern) ตลอดแนวผนัง ซึ่งช่วยเพิ่มมิติความตื้นลึกและทำให้ภาพลักษณ์ของอาคารดูโปร่งเบาและทันสมัยมากขึ้นเมื่อเทียบกับผนังแบบทึบในอดีต โครงสร้างทางเชื่อมลอยฟ้า (Skywalk)สถาปัตยกรรมของทางเชื่อมมีการใช้ รูปทรงโค้งมน (Curved Design) และใช้วัสดุกระจกใสเป็นส่วนประกอบหลักในการทำผนังและราวกันตก ซึ่งสื่อถึงความล้ำสมัยและการเชื่อมต่อที่ไร้รอยต่อในย่านใจกลางเมืองการใช้สื่อดิจิทัลและแสงสีมีการติดตั้งโครงสร้างทรงโค้งสีน้ำเงินที่ออกแบบมาเพื่อรองรับ จอ LED ขนาดใหญ่ ซึ่งเป็นองค์ประกอบสำคัญของศูนย์การค้ายุคใหม่ที่เน้นการสื่อสารผ่านสื่อดิจิทัลและการสร้างความตื่นตาตื่นใจทางสายตาอัตลักษณ์ของแบรนด์ (Branding): ป้ายชื่อ MBK CENTER มีการใช้ ตัวอักษรแบบไม่มีหัว (Sans-serif) 

ที่มีความเรียบง่ายและสะอาดตา พร้อมการใช้สีเขียว แดง และดำ ที่ดูสดใสและเป็นสากลมากขึ้น พื้นที่ไลฟ์สไตล์และงานศิลปะบริเวณลานด้านหน้ามีการวาง ประติมากรรมร่วมสมัย (เช่น รูปตัวการ์ตูนสีขาว) ซึ่งเป็นการนำงานศิลปะมาผสมผสานกับสถาปัตยกรรมเพื่อสร้างจุดดึงดูดใจและสะท้อนถึงความเป็นศูนย์กลางของไลฟ์สไตล์สมัยใหม่ การปรับโฉมทางสถาปัตยกรรมเหล่านี้เปรียบเสมือนการ สวมชุดใหม่ ให้กับตัวอาคารที่มีประวัติศาสตร์ยาวนาน เพื่อให้ก้าวทันความเปลี่ยนแปลงของยุคสมัยและตอบโจทย์รสนิยมของคนรุ่นใหม่ได้อย่างลงตัว

---

ตลาดท่าดินแดง

 

Decoding Tha Din Daeng by Puyana

---

ศูนย์กลางทางวัฒนธรรมของย่านเก่าทำเลที่ตั้งของตลาดไม่ได้เป็นเพียงพื้นที่พาณิชย์ แต่เป็นหัวใจของชุมชนไทย-จีนสะท้อนจากการมี ตัวอักษรจีน ประดับเด่นชัดที่ซุ้มประตู และการมีป้ายบอกทางไปยัง ศาลเจ้าซำไนเก็ง ซึ่งตั้งอยู่ใกล้เคียงกัน สิ่งนี้แสดงให้เห็นว่าตลาดตั้งอยู่ในพื้นที่ที่มีการวางผังเมืองแบบย่านการ

ค้าดั้งเดิมที่ประกอบด้วย ตลาด ที่อยู่อาศัย และศาสนสถาน อยู่รวมกัน ทำเลที่เอื้อต่อการสัญจรระดับชุมชนลักษณะของทางเข้าที่กว้างขวางและพื้นราบเสมอกับถนน ช่วยให้ทำเลนี้เป็นจุดตัดของการสัญจรหลายรูปแบบ โดยเฉพาะรถจักรยานยนต์ที่สามารถขับขี่เข้าสู่ตัวตลาดได้โดยตรง สะท้อนถึงการตั้งอยู่ในพื้นที่ที่มีความหนาแน่นสูงและมีซอกซอยเชื่อมต่อถึงกัน (Accessibility) ซึ่งเป็นลักษณะเฉพาะของชุมชนฝั่งธนบุรี พื้นที่พาณิชย์แบบรวมกลุ่ม (Commercial Cluster)จากภาพจะเห็นอาคาร ตึกแถวสองชั้น ขนาบข้างทางเข้า

ตลาด บ่งบอกว่าทำเลนี้ถูกออกแบบมาเพื่อเป็นย่านการค้าถาวรมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2503 การตั้งอยู่ท่ามกลางกลุ่มตึกแถวเหล่านี้ทำให้ตลาดท่าดินแดงไม่ได้ตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยว แต่เป็นส่วนหนึ่งของโครงข่ายร้านค้าปลีกและที่อยู่อาศัยที่เกื้อกูลกันสัญลักษณ์ของฝั่งธนบุรี ในบริบทเชิงพื้นที่ที่กว้างขึ้น ตลาดท่าดินแดงตั้งอยู่ในเขตคลองสาน ซึ่งเป็นเขตประวัติศาสตร์ที่มีความสำคัญในการขยายตัวของกรุงเทพฯ ฝั่งธนบุรี การมีป้ายชื่อขนาดใหญ่พร้อมปีที่ก่อตั้งบนซุ้มประตู ทำให้ที่นี่กลายเป็น Landmark หรือจุดหมายตาสำคัญ ที่กำหนด

อัตลักษณ์ของย่านนี้มาอย่างยาวนานกว่า 60 ปี หากจะเปรียบเทียบในเชิงทำเลที่ตั้ง ตลาดท่าดินแดง ก็คือ ห้องรับแขกของย่านที่ตั้งอยู่ตรงหัวมุมถนนซึ่งเชื่อมต่อกับท่าเรือ เป็นจุดที่ผู้คนจากทั้งฝั่งพระนครและฝั่งธนบุรีมาบรรจบกันเพื่อแลกเปลี่ยนทั้งสินค้าและวัฒนธรรม โดยมีสถาปัตยกรรมซุ้มประตูโค้งนี้เป็นเครื่องยืนยันตำแหน่งแห่งที่อันสำคัญนี้

---

ตลาดท่าดินแดงและบริบทโดยรอบ สิ่งที่น่าสนใจและเป็นเอกลักษณ์ของย่านนี้สามารถสรุปได้เป็นประเด็นสำคัญดังนี้ประวัติศาสตร์ที่จับต้องได้สิ่งที่น่าสนใจที่สุดอย่างหนึ่งคือการระบุปีพุทธศักราช 2503 ไว้บนซุ้มประตูอย่างชัดเจน ซึ่งเป็นประจักษ์พยานว่าตลาดแห่งนี้ยืนหยัดผ่านกาลเวลามานานกว่า 60 ปี ตัวเลขนี้เปรียบเสมือนใบประกาศเกียรติคุณที่บอกเล่าถึงความเก่าแก่และความเก๋าของย่านการค้าแห่งนี้ เสน่ห์ของพหุวัฒนธรรมไทย-จีนบนป้ายชื่อตลาดไม่ได้มีเพียงภาษาไทย แต่ยังมีตัวอักษรจีนประดับอยู่ขนาบข้าง สิ่งนี้

สะท้อนถึงรากเหง้าของชุมชนชาวไทยเชื้อสายจีนที่ฝังตัวอยู่ในย่านนี้มาอย่างยาวนาน ทำให้ท่าดินแดงมีกลิ่นอายของ ย่านเก่า ที่มีเอกลักษณ์ทางวัฒนธรรมเฉพาะตัว สถาปัตยกรรมพาณิชย์ดั้งเดิมโครงสร้างตึกแถวสองชั้นที่ขนาบข้างทางเข้า และหลังคาทรงโค้ง (Arch) ขนาดใหญ่ที่มีลวดลายโครงเหล็กตารางเป็นจุดเด่นทางสายตา สถาปัตยกรรมเหล่านี้ให้ความรู้สึกย้อนยุค (Nostalgic) ซึ่งหาดูได้ยากในย่านการค้าสมัยใหม่ที่เต็มไปด้วยห้างสรรพสินค้า วิถีชีวิตที่เป็นพลวัตและมีสีสัน บรรยากาศบริเวณทางเข้าตลาดที่หนา

แน่นไปด้วยร่มแม่ค้าหลากสีและแผงลอย สะท้อนถึงความคึกคักของตลาดสดที่ยังมีลมหายใจ การที่มีรถจักรยานยนต์สัญจรเข้าออกได้อย่างอิสระ แสดงถึงความเรียบง่ายและเป็นกันเองของวิถีชีวิตคนในพื้นที่ จุดเชื่อมต่อสู่ความเชื่อและศรัทธา สิ่งที่น่าสนใจและมักถูกมองข้ามคือป้ายบอกทางเล็กๆ ไปยัง ศาลเจ้าซำไนเก็งที่ติดตั้งอยู่บริเวณหน้าตลาด ซึ่งบ่งบอกว่าพื้นที่นี้ไม่ได้มีแค่เรื่องของการกินอยู่หรือการค้าขายเท่านั้น 

แต่ยังมีความเชื่อทางจิตวิญญาณที่ซ่อนตัวอยู่ในซอกซอยให้ผู้มาเยือนได้ค้นหา ตลาดท่าดินแดงจึงเปรียบเสมือน พิพิธภัณฑ์ที่มีชีวิต ที่ไม่ต้องตีตั๋วเข้าชม เพราะทุกรอยจารึกบนซุ้มประตู ทุกตัวอักษรจีน และทุกเสียงเครื่องยนต์ของรถจักรยานยนต์ที่แล่นผ่าน คือเรื่องราวที่กำลังถูกบอกเล่าอยู่ตลอดเวลาในทุกวินาที

---

 

สถานีรถไฟธนบุรี

 

Thonburi Station Gateway by Puyana

---

การที่สถานีธนบุรีเปลี่ยนชื่อเป็น สถานีบางกอกน้อย ในช่วงปลายปี พ.ศ. 2546 มีสาเหตุสำคัญมาจากการเปลี่ยนแปลงสิทธิ์ในที่ดินและการย้ายตำแหน่งสถานี โดยมีรายละเอียดดังนี้การส่งมอบที่ดินให้โรงพยาบาลศิริราช ในปี พ.ศ. 2546 การรถไฟแห่งประเทศไทย (รฟท.)ได้มอบที่ดินบริเวณสถานีธนบุรีเดิมจำนวน 33 ไร่ ให้แก่คณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล มหาวิทยาลัยมหิดล เพื่อใช้ประโยชน์ทางการแพทย์ 

การยุติการใช้งานอาคารเดิมตั้งแต่วันที่ 4 ตุลาคม พ.ศ. 2546 รฟทได้ยุติการเดินรถเข้าไปยังอาคารสถานีธนบุรีเดิมอย่างถาวร เนื่องจากอาคารและที่ดินบริเวณนั้นไม่ใช่ทรัพย์สินของ รฟท. อีกต่อไป การย้ายไปใช้สถานีแห่งใหม่ เมื่อไม่สามารถใช้อาคารเดิมได้ ขบวนรถต่าง ๆ จึงต้องเปลี่ยนไปใช้สถานีแห่งใหม่ที่สร้างขึ้นทดแทน (ซึ่งอยู่ห่างจากจุดเดิมประมาณ 0.866 กิโลเมตร)การใช้ชื่อเพื่อย้อนรำลึกประวัติศาสตร์ ในช่วง

ที่มีการย้ายการเดินรถมายังอาคารใหม่นี้ รฟทได้ตัดสินใจเปลี่ยนชื่อสถานีจาก ธนบุรี เป็น บางกอกน้อย เพื่อให้สอดคล้องกับชื่อดั้งเดิมของสถานีเมื่อครั้งเริ่มก่อตั้งทางรถไฟหลวงสายใต้ในอดีต อย่างไรก็ตาม ชื่อ สถานีบางกอกน้อยถูกนำมาใช้เพียงช่วงระยะเวลาสั้น ๆ เท่านั้น เพราะในวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2547 รฟท

ได้ประกาศเปลี่ยนชื่อ
สืบทอดบทบาทและชื่อเรียกที่เป็นที่จดจำของสถานีแห่งนี้ต่อไปจนถึงปัจจุบัน หากจะเปรียบเทียบ เหตุการณ์นี้เหมือนกับ การย้ายบ้านใหม่ของครอบครัวเก่าที่ในช่วงแรกอาจจะขอกลับไปใช้ชื่อบรรพบุรุษ (บางกอกน้อย) เพื่อตั้งหลักก่อนที่จะตัดสินใจนำชื่อที่ผู้คนคุ้นเคยที่สุด (ธนบุรี) กลับมาปักป้ายหน้าบ้านใหม่อีกครั้งอย่างเป็นทางการ

สถานีแห่งนี้กลับมาเป็น สถานีธนบุรี อีกครั้ง พร้อมทั้งยกฐานะขึ้นเป็นสถานีชั้น 1 เพื่อ

---

บทบาทของสถานีรถไฟธนบุรีที่เริ่มลดน้อยลงในช่วงเวลาที่ผ่านมา มีสาเหตุหลักมาจากปัจจัยด้านการบริหารจัดการเส้นทางและเป้าหมายการใช้ประโยชน์ที่ดินในพื้นที่ ดังนี้
การเปลี่ยนต้นทาง-ปลายทางไปยังสถานีกรุงเทพ (หัวลำโพง) บทบาทสำคัญในฐานะสถานีต้นทางหลักของรถไฟสายใต้เริ่มลดลงเมื่อการรถไฟแห่งประเทศไทย (รฟท.) ได้เปลี่ยนจุดเริ่มต้นและสิ้นสุดของขบวนรถสายใต้หลายขบวนไปอยู่ที่สถานีกรุงเทพ (หัวลำโพง) แทน ส่งผลให้สถานีธนบุรีหลงเหลือเพียงขบวนรถ

ธรรมดา ขบวนรถชานเมือง และขบวนรถรวม ในเส้นทางสายใต้ สายกาญจนบุรี และสายสุพรรณบุรีเท่านั้น โครงการปรับปรุงพื้นที่และปัญหาการก่อสร้างในปี พ.ศ. 2542 รัฐบาลมีโครงการปรับปรุงอาคารสถานีและพื้นที่โดยรอบ ทำให้ต้องมีการสร้างสถานีใหม่ขึ้นมาทดแทนชั่วคราว (ชื่อเดิมคือสถานีบางกอกน้อย) ห่างจากจุดเดิม 0.866 กิโลเมตร, แม้จะยังเปิดจำหน่ายตั๋วที่อาคารเดิมแต่ผู้โดยสารต้องไปขึ้นรถที่สถานีใหม่ ซึ่งโครงการนี้ประสบปัญหาจนหยุดชักไปในที่สุด

การมอบที่ดินให้แก่คณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล ปัจจัยสำคัญที่สุดคือเมื่อวันที่ 4 ตุลาคม พ.ศ. 2546 รฟทได้มอบที่ดินบริเวณสถานีธนบุรีเดิมจำนวน 33 ไร่ ให้แก่มหาวิทยาลัยมหิดล เพื่อใช้ในกิจการของโรงพยาบาลศิริราช การยุติการเดินรถเข้าสถานีเดิมอย่างถาวร ผลจากการมอบที่ดินทำให้อาคารสถานีธนบุรีเดิมไม่ใช่ทรัพย์สินของ รฟท อีกต่อไป และมีการประกาศยุติการเดินรถเข้าไปยังอาคารเดิมอย่างถาวรตั้งแต่นั้นมา โดยย้ายกิจกรรมการเดินรถทั้งหมดไปอยู่ที่อาคารสถานีแห่งใหม่ (ซึ่งปัจจุบันคือสถานีธนบุรีที่ใช้งานอยู่)

ด้วยเหตุนี้ อาคารสถานีธนบุรีเดิมที่มีหอนาฬิกาอันเป็นเอกลักษณ์จึงลดบทบาทจากการเป็นจุดรับส่งผู้โดยสาร ไปเป็นส่วนหนึ่งของพื้นที่อนุรักษ์และพิพิธภัณฑ์ศิริราชพิมุขสถานในสังกัดโรงพยาบาลศิริราชแทน หากจะเปรียบเทียบให้เห็นภาพ สถานีรถไฟธนบุรีเดิมก็เหมือนกับ นักเดินทางรุ่นใหญ่ที่ตัดสินใจถอดรองเท้าเดินทางเพื่อมาเป็นผู้เล่าเรื่องประวัติศาสตร์โดยส่งต่อคัมภีร์และการเดินทางบทใหม่ให้กับสถานีรุ่นหลังได้ทำหน้าที่ขับเคลื่อนชีวิตของผู้คนต่อไปท่ามกลางเมืองที่ขยายตัวอย่างไม่หยุดยั้ง

 

---

PCT

บทนำเรื่อง....ยุคหลังของ Pager ก็มาถึงยุคของ PCT ของค่ายยักษ์ใหญ่ True ซึ่งแต่เดิมคือ Telecom Asia แล้วก็มาถึงยุคมือถือแต่เล่นเนทไม่ได้ถ้าเป็นยุคของเพจเจอร์จะกล่าวถึงในบทต่อไปและยังมีเด็ก ๆ อีกมากที่เกิดไม่ทันยุคของ PCT ถ้า เพจเจอร์ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลยเด็กต่ำกว่าอายุ 19 - 20 ไม่ค่อยรู้จักกับ Pager การใช้ PCT ต้องอ้างอิงเบอร์บ้านคือ เบอร์ขึ้นต้นด้วย 02 ถ้าโทรเข้าเบอร์แล้วไม่ติดหรือไม่มีคนรับสายระบบจะโอนสายเข้าเครื่อง PCT ในยุคปี 2540 - 1997(ประมาณนั้น)ก็มีมือถือแบบใช้เนทไม่ได้แล้วรุ่นหลังโทรศัพท์รุ่นกระดูกหมูไม่นานนัก PCT ผลิดออกมาหลายรุ่นหลายแบบแต่ที่เป็นรุ่น Classic คือยี่ห้อ Sharp ดูแข็งแรงและทนทานถ้าทำตกไม่รุนแรงก็ยังใช้งานได้ดีอยู่อย่างไรก็ตาม PCT ใช้ได้เฉพาะเขตกรุงเทพและปริมณฑลเท่านั้น

หมายเหตุ....PCT ที่เห็นในภาพเป็นของผู้เขียนเอง(ถ่ายรูปมาให้ดูแต่ห้ามนำไปแปะไว้ที่เว็บ ฯ อื่น)ในปัจจุบันสำหรับคนกรุงเทพถ้าแหงนมองเสาไฟฟ้าสังเกตุดี ๆ จะเห็นตัวส่งต่อสัญญาณของ PCT หลงเหลืออยู่บ้าง บ้างแม้ว่าเวลาจะผ่านไปมากกว่า 2 - 3 ทศวรรษแล้วจำได้ว่าเมื่อเริ่มมีโทรศัพท์แบบ PCT ในตอนยุคนั้นก็มีโทรศัพท์มือถือแบบใช้เนทไม่ได้ต่อมา PCT จึงออกแบบมาให้เหมือนโทรศัพท์มือเพื่อดึงดูดผู้ใช้อีก 1 ทางและก็อย่างที่บอกตอนต้นว่ารุ่น Classic จริง ๆ คือ ยี่ห้อ Sharp